€ 1.533 opgehaald van € 4.000

 39%
104 donaties in 4 maanden

Nodig in Nederland

€ 1.533 opgehaald van € 4.000
het verhaal

Hallo!! 

Iedereen ontzettend bedankt voor het doneren en delen van mijn fundraiser!! xoxo. We waarderen het echt enorm en we hebben bijna 1/3 bij elkaar verzameld! 

Toch hebben we nog meer hulp nodig. 


Mijn naam is Nia, en ik ben deze zomer 6 jaar geworden. 

Toen ik 10 weken oud was heb ik mijn ouderlijk huis verlaten en ben ik bij Susan gaan wonen. En vanaf dat moment waren we onafscheidelijk en gingen we iedere dag samen leuke dingen doen. 

In november 2017 leerde Susan een man kennen. Die vond ik in eerste instantie erg aardig, maar helaas veranderde dat snel nadat hij bij ons kwam wonen..... Want hij maakte Susan vaak verdrietig met dingen die hij zei of deed. 

Zo werd hij bij bijvoorbeeld boos wanneer Susan en ik het huis uit wilden gaan om leuke dingen te doen. Dit maakte ons erg verdrietig, want voordat hij in ons leven kwam gingen we iedere dag het huis uit en samen wandelen, zwemmen en met mijn bal spelen. Ook namen we vaak onze kampeerspullen mee en gingen we een paar dagen op ontdekkingstocht, want de natuur is echt ontzettend mooi waar we woonden. En we zijn allebei dol op zwemmen, kamperen en wandelen. 

Maar we deden dit steeds minder en als we gingen was het maar kort, tot we eindelijk al onze tijd binnen doorbrachten. Meestal in de slaapkamer, waar we dan knuffelden en tv keken. 

Susan huilde bijna iedere dag en ik voelde vaak dat ze bang was, vooral als die man in huis was. Soms was ze zelfs zo bang dat ze hard aan het trillen was en ze bijna geen adem meer kreeg van paniek. Ik kroop dan dicht tegen haar aan en ze aaide me dan totdat ze weer rustig werd. 

In deze tijd begon haar buik groter te worden, en soms bewoog haar buik ook. Susan heeft me toen uitgelegd dat dit kwam omdat er een baby in aan het groeien was en ik zou tante worden! Dit vond ik helemaal geweldig want ik ben dol op kinderen, maar helaas waren we helemaal niet gelukkig.... 

De weken die daarop volgden ging er geen dag voorbij dat we er niet over dachten om weg te gaan. Maar alles wat we hadden lag in dit huis, we hadden geen idee waar we dan konden wonen want we hadden geen geld, en Susan was bang dat hij ons dan zou vinden en ons nog meer pijn zou doen. Dus bleven we maar in de slaapkamer en ik kon zien dat Susan steeds depressiever werd en de angstaanvallen toenamen. 

Op een dag gingen we met z'n allen een stukje rijden, en toen de auto vaart minderde voor een stoplicht greep Susan de tas waarin ze wat spullen van mij had gestopt en sprongen we uit de auto en staken we een grote weg over. We renden samen via een park naar een industrieterrein en vonden een verstop plek bij een opslagmagazijn. Hier hebben we de rest van de dag gezeten terwijl we wachtte totdat het donker was. Ik kreeg dikke knuffels van Susan die de hele tijd zat te huilen en te trillen van angst.  

We hoorde hem die dag vaak onze namen roepen. Soms lief en smekend, soms heel boos en dreigend. Ik werd daar heel bang van, maar Susan zei dat als we stil zouden blijven het allemaal wel goed zou komen. 

We hebben daar uren gezeten, en lang nadat het donker was geworden hebben we onze schuilplek verlaten. We hadden niet veel bij ons. Susan had alleen de kleren die ze droeg en een tas met mijn brokken, voerbak en deken kunnen pakken. Maar we hadden geen telefoon, bankpas, geld of plek om te wonen meer... 

Ik vond dat eigenlijk niet zo erg. Ik vond het zelfs fijn want waren er lekker op uit in de natuur, aan het wandelen, spelen en knuffelen en zelfs aan het soort van kamperen. Het was heerlijk dat we weer zelf konden kiezen wat we wilde doen en waar we heen wilde gaan. 


We zijn nooit meer terug naar huis gegaan. En na een paar nachtjes in de buitenlucht hebben de 2 weken daarna gelogeerd bij mensen die we hebben leren kennen tijdens onze wandel/kampeer tijd, totdat DV connect (organisatie die hulp, advies en ondersteuning bied aan slachtoffers van huiselijk geweld) ons een dak boven ons hoofd aanbood ver weg van waar we altijd hebben gewoond. 

Susan vertelde me dat ze die plek een vrouwen opvang noemen, en ik vond het daar best leuk als ik eerlijk ben. Want we waren veilig, hadden eten en er waren andere vrouwen die me allemaal lekkers gaven en kinderen waar ik mee kon spelen. 

Susan's buik groeide heel goed toen we daar waren en ik keek onwijs uit naar de dag dat mijn neefje werd geboren. Maar toen vertelde Susan mij dat ze terug moest naar Nederland voor de bevalling want die man was ons nog steeds aan het zoeken dus het was te gevaarlijk voor haar om in Australië te blijven. In tranen legde ze me uit dat ik niet met haar mee kon gaan en hier moest blijven omdat ze geen geld had voor een ticket voor mij. 

Vanaf dat moment huilde Susan weer heel veel en lagen we veel in bed terwijl ze me knuffelde. 

Ze werd ook vaak 's nachts wakker van nachtmerries, was erg moe, angstig en verdrietig. Het was niet hetzelfde verdriet als toen we bij die man woonde. Deze tranen kwamen niet van de pijn en blauwe plekken die ze door hem kreeg, dit waren tranen van verdriet omdat ze me niet achter wou laten en me nodig heeft. Ik ben haar grootste steun en help haar de dag door te komen met haar depressie en rustig te worden als ze een paniek aanval heeft. 

Susan is inmiddels een maand terug in Nederland en woont daar nu in een andere vrouwen opvang totdat ze een eigen huisje heeft. Behalve dat ze me ontzettend mist gaat het wel goed met haat want ze krijgt medicatie en hulp en ondersteuning voor haar post traumatische stress stoornis, depressie en angstaanvallen. Ik zelf logeer nu bij een mevrouw en haar 2 kinderen in Australië, en kan hier tot eind oktober 2018 blijven. 


Via de stichting Blijf van mijn Dier kan ik in Nederland naar een gastgezin in de buurt van de opvang waar Susan verblijft zodat ze me kan bezoeken totdat we een eigen plekje hebben.


Mijn neefje is inmiddels geboren. Iets aan de vroege kant met 35 weken, maar er is me verteld dat het erg goed gaat met hem, en dankzij donaties van spullen hebben ze nu alles wat ze nodig hebben, behalve mij. En ik wil hem super graag leren kennen en er weer voor Susan zijn en haar helpen hem op te voeden.  

Dus ik probeer hier geld in te zamelen voor mijn ticket naar Nederland zodat Susan en ik weer verenigd kunnen worden. 

Via Pets international en British Airways heb ik een korting van $600 op de vliegticket gekregen,  wat natuurlijk super is! Hierdoor blijft er naast de dierenarts kosten voor inentingen en medische keuring nog $4500 over voor een ticket, en helaas hebben we dat geld niet. 

Dus ik hoop dat jij mij kunt helpen door geld te doneren en/of mijn campagne te delen. 

Alvast ontzettend bedankt!  



Delen = lief 

Doneren = voor eeuwig dankbaar 


Bekijk de campagne Nodig in Nederland via 

Over de campagne
Beheerder:
Nia
Categorie:
Dieren
Gestart op:
15 July 2018
Gecontroleerd
Ontvangen donaties
€50 Anoniem 1 maand geleden

€5 Fam Smeets 1 maand geleden

€20 Corien van Voorst 1 maand geleden

€5 Welgraven 1 maand geleden

€5 Patricia Minkels 1 maand geleden
Hoop dat jullie snel weer bij elkaar zijn!!

€5 Heidi 2 maanden geleden
Omdat ik jou, je bazin en vooral je neefje het beste wil wensen dat maar kan; een warm samen zijn. Vandaag heb ik iemand verloren, plotseling. Ik hoop dat jullie elkaar mogen vinden.

€50 Bregje Baudoin 2 maanden geleden

€25 Indra 2 maanden geleden
Hopelijk tot snel lieve Nia! ❤️

€25 Henk-Jan 2 maanden geleden

€5 Christel 2 maanden geleden
Ik kan helaas niet meer kwijt...

€5 Margot 2 maanden geleden
Hoop dat je het snel bij elkaar hebt succes

€10 Anoniem 2 maanden geleden

€25 Conny Diesveld 2 maanden geleden
Hopelijk slaapt je binnenkort bij je vrouwtje

€10 Marit van Gils 2 maanden geleden

€5 Mirjam 2 maanden geleden
Dat ook dit kleine beetje mag helpen.

€5 C. Golsteijn 2 maanden geleden

€25 Wietske 4 maanden geleden

€5 Sica 4 maanden geleden

€10 Gaby 4 maanden geleden
kippenvel van je verhaal. Hoop dat je snel bij elkaar bent en rust kunt krijgen

€10 Ineke Blom 4 maanden geleden

1
2
3
4
5
6
Plaats een reactie